De eerste twee uur van de zoektocht waren een waas van verblindend wit licht en grillige schaduwen. Elke boomstronk leek op een hurkend kind; elke windvlaag klonk als een verre schreeuw om “papa” Mathew leidde zijn team door de “Thicket of Thorns”, een dicht struikgewas dat Mike meestal vermeed omdat het aan zijn benen krabde.
“Mike! Michael! Kun je me horen?” Brulde Mathew. De zoekers naast hem bliezen op fluitjes, de scherpe knallen weerkaatsten tegen de rotswanden. Ze vonden een kleine inkeping in de sneeuw onder een omgevallen boomstam – een plek waar een kind zou kunnen hebben gezeten om uit te rusten – maar er waren geen aanwijzingen achtergelaten. Geen gevallen handschoen, geen stukje stof.