Het gewicht van de beschuldiging drong eindelijk tot haar door. Evelyn Marrow was niet zomaar een vrouw die haar tas kwijt was; ze was een vrouw met invloed die minder dan een uur voordat Lena arriveerde aangifte had gedaan van diefstal. Evelyn beweerde dat ze het geld had opgenomen voor een privé-transactie en dat iemand haar was voorbijgelopen in het park.
“Ik heb geen cent gestolen,” fluisterde Lena met haar hoofd in haar handen. “Er was geen geld.” Harlan schoof een foto over de tafel – het was het opnamebewijs van de bank. “Het geld bestaat, Lena. Het is weg en jij bent degene die de zak vasthoudt. Letterlijk.” Hij keek naar haar voor een reactie, zijn ogen op zoek naar een barst in haar verhaal. Voor hem was het verhaal perfect: de wanhopige werkzoekende vindt een meevaller en probeert de held uit te hangen om de verdenking af te wenden.
Voor het eerst voelde Lena de angstaanjagende realiteit van het rechtssysteem. Het ging niet om de waarheid, maar om het meest geloofwaardige verhaal. En haar leven – de onbetaalde rekeningen, het mislukte sollicitatiegesprek, de eenzame wandeling in het park – was het perfecte script voor een misdaad. “Ze liegt,” zei Lena, haar stem trillend van een plotselinge, scherpe woede. “Of als er geld in zat, heeft iemand anders het meegenomen voordat ik er was.”