De verhoorkamer was een doos van grijs beton en fluorescerend gezoem. Haar polsen deden pijn van de boeien, de huid schuurde rood. Rechercheur Harlan, een man die eruitzag alsof hij uit graniet was gehouwen, zat tegenover haar. Detective Sato stond in de hoek, een stille schaduw met een pen. “Laten we het nog eens proberen, Lena,” zei Harlan, terwijl hij naar voren leunde. “Het park. De tas. Wat is er echt gebeurd?”
“Ik zei het toch! Ik vond het leeg!” Riep Lena, haar stem krakend. Harlan zuchtte, een geluid van geoefende teleurstelling. “Je bent een vrouw met een bijna lege bankrekening, geen baan en een huurachterstand. En wij moeten geloven dat je een tas met achttienduizend pond contant geld hebt gevonden en dat het geld gewoon… verdwenen is?” Lena’s hart stond stil. “Achttienduizend? Er zat niets in!”
“Met elk antwoord dat je geeft, lijk je schuldiger,” zei Sato tegen de muur. Lena voelde de muren zich sluiten. Hoe meer ze haar eerlijkheid probeerde uit te leggen, hoe meer het klonk als een verwoed dekmantelverhaal. Ze was met een glimlach het hol van de leeuw binnengelopen en overhandigde hen het bewijs dat ze nodig hadden om haar te ruïneren. “Ik heb het jullie gebracht!” schreeuwde ze. “Als ik het gestolen had, waarom zou ik dan hier komen?” Harlan knipperde niet met zijn ogen. “Schuldgevoel. Of je dacht slim te zijn.”