Door de smalle glazen spleet in de deur, ving Lena een glimp op van haar aanklager. Evelyn Marrow was een visie van beheerste elegantie in een crèmekleurige jas die het vuil van de stad leek af te stoten. Ze stond in de gang en maakte scherpe gebaren terwijl ze met een hoge officier sprak. Ze zag er verslagen uit, maar onder het verdriet zat een harde, koude woede die Lena deed huiveren.
Evelyn draaide zich om en haar ogen ontmoetten die van Lena door het glas. Voor een seconde stond de wereld stil. Evelyn wees met een gehandschoende vinger naar Lena, haar mond vormde woorden die Lena niet kon horen. Dat is ze. De zekerheid in dat gebaar was vernietigender dan welk bewijs dan ook. Lena wilde schreeuwen, op het glas slaan en eisen hoe Evelyn zo zeker kon zijn.
Harlan kwam terug en legde een dik dossier op tafel. “Mevrouw Marrow is heel zeker van haar tijdlijn,” zei hij. “Ze zegt dat ze om 14.15 uur bij de fontein is beroofd. Jij beweert dat je het om 14.35 uur hebt gevonden. Dat zijn twintig minuten, Lena. Twintig minuten om achttienduizend pond te verbergen.” Lena realiseerde zich met een zinkend gevoel dat Evelyn’s status een wapen was en dat zij op dit moment aan het verkeerde eind ervan stond.