Zijn hond begon zich vreemd te gedragen en verdween in het bos — na urenlang zoeken kwam hij terug met DIT...

"Houd hem tegen! Roep hem terug!", schreeuwde de man, terwijl hij met zijn rug in het zand drukte, bleek en trillend. Dale liep kalm naar hem toe, schopte het gevallen pistool het struikgewas in en bond de polsen van de man stevig vast met zwaar nylon touw, terwijl Max boven hem stond, met een laag, trillend gerommel in zijn borstkas. Binnen twee uur stroomden staatspolitieagenten en federale agenten – gewaarschuwd door de paniekerige noodoproepen van dr. Chen – de erfgrens binnen met blauwe en rode zwaailichten.

Tegen middernacht was de indringer verhoord. De mannen waren huurlingen die waren ingehuurd door Aethel Corp, een vooraanstaand particulier bedrijf op het gebied van defensielogistiek. Chen legde uit dat hun geautomatiseerde webscrapers het lek van de student op het geologieforum binnen enkele minuten hadden opgemerkt. Aethel Corp was niet op zoek naar gewone ruimterotsen – ze waren gespecialiseerd in geavanceerde militaire wapens, en een ultradichte, bij kamertemperatuur werkende magnetische supergeleider was miljarden waard voor hun defensieonderzoeksafdeling. Terwijl wetenschappers van de overheid de hoofdmassa in een zwaar afgeschermd transportvoertuig laadden en alle monsters van het terrein afvoerden, keerde er een griezelige, diepe stilte terug in het bos.

Terwijl hij met een mok hete koffie op de trap van zijn veranda zat, voelde Dale een zacht duwtje tegen zijn arm. Nu de magnetische bron eindelijk verdwenen was, liep Max naar hem toe, met een volkomen ontspannen houding en voor het eerst sinds dagen heldere, kalme ogen. Hij liet zijn zware hoofd op Dale’s knie rusten en slaakte een lange, vredige zucht. Dale aaide de zachte vacht van de hond, nog steeds geschokt. „Wat was het, jongen?” mompelde Dale, terwijl hij naar het donkere bos staarde. „Waarom maakte dat ding je zo gek?”