Zijn hond begon zich vreemd te gedragen en verdween in het bos — na urenlang zoeken kwam hij terug met DIT...

"Heb je een onderhoudsploeg gebeld?" vroeg Dale snel, terwijl zijn stem tot een fluistering zakte. "Heb je iemand van de universiteit gevraagd om hierheen te komen?" Chen werd bleek. "Nee. Ik heb de aanvraag voor apparatuur ingediend, maar ik heb niemand gebeld. Er zou hier niemand moeten zijn."

Dales blik verstrakte. Hij keek naar de keukendeur, waar Max verwoed heen en weer liep. 'Chen, blijf hier bij Max. Doe de deuren op slot. Als er iemand onbevoegd op het terrein is, ga ik kijken wie het is.' 'Dale, wacht – het kan gevaarlijk zijn,’ waarschuwde Chen, maar Dale glipte al via de achterveranda de schemering in.

Hij baande zich een weg door de schaduwen van het bos en bleef laag achter de dichte bessenstruiken totdat hij de rand van de beekbedding bereikte. Vijftig yard verderop waren drie mannen in donkere tactische jassen bezig zware, gele elektronische apparatuur uit grote koffers te halen. Een van hen hield een grondradarapparaat vast en liet het over de exacte plek glijden waar Max de steen had opgegraven. „Ik heb een secundair signaal gevonden!“, riep een van de mannen. „Maak de wortels vrij!“