Tijdens haar lunchpauze op kantoor opende Eleanor de app van de verborgen camera. Het beeld kwam meteen in beeld en liet zien hoe Julian de nieuwe nanny hun huis binnenleidde. Leo sliep boven rustig in zijn wiegje. Clara, de nieuwe kandidaat-kindermeisje, zat tegenover zijn bureau in zijn thuiskantoor en beantwoordde routinevragen over kinderopvang, schema’s en Leo. In eerste instantie leek alles volkomen normaal. Eleanor voelde zich bijna een beetje dom dat ze meekeek. Toen stond Julian op, sloot de deur van zijn kantoor en keerde terug naar zijn stoel met een blik die Eleanor nog nooit eerder had gezien.
Zijn stem veranderde. Ze klonk nu vlak en beheerst. „Er zijn nog een paar aanvullende voorwaarden,” zei hij, terwijl hij een afgesloten lade naast zijn bureau opende. Hij haalde er een eenvoudige witte map uit en schoof die naar Clara toe. „Dit blijft tussen ons.” Clara fronste haar wenkbrauwen terwijl ze de map opende. Haar ogen gleden snel over de pagina. Toen keek ze op. „Weet je vrouw hiervan?“ Julians gezichtsuitdrukking verstrakte. „Mijn vrouw hoeft niet alles te weten wat er in dit kantoor gebeurt.“
Eleanor leunde dichter naar de telefoon toe, terwijl haar hartslag versnelde. Julian maakte een tweede lade open en haalde er een dikke witte envelop uit. Hij legde die naast de map. Clara staarde ernaar. „Betaal je me echt om dit te doen?” Eleanor verstijfde. Haar betalen om wat te doen?