Julian leunde achterover. „Je werkt hier drie weken,” zei hij. „Daarna zeg je je baan op. Als Eleanor vraagt waarom, zeg je haar dat de werktijden te zwaar zijn, dat er een gespannen sfeer in huis heerst en dat haar werkrooster het onmogelijk maakt om deze baan te doen.” Clara staarde hem aan. „Wil je dat ik tegen je vrouw lieg?” Julian tikte op de envelop. „Er zit vijfduizend dollar in. Beschouw het als een vergoeding voor het opvolgen van mijn instructies.“
Eleanors hand schoot naar haar mond. Julian ging zonder aarzelen verder. „Ze moet begrijpen dat deze regeling niet kan werken. Ze blijft volhouden dat ze een carrière kan hebben en tegelijkertijd dit gezin kan runnen. Ik help haar om de juiste beslissing voor ons te nemen.“ Plotseling werden Sarahs stilzwijgen, Maya’s tranen en elke opzettelijk geplaatste opmerking over Eleanors ‘stressvolle energie’ pijnlijk duidelijk. Julian had haar niet getroost. Hij had haar gestuurd. Het verraad deed des te meer pijn omdat ze het niet had zien aankomen.
Eleanor kon er niet meer tegen. Ze sloot de app af. Ze moest nadenken. Ze wilde dat Julian zou toegeven wat hij had gedaan, zonder te weten dat zij had meegekeken. Tegen de tijd dat ze die avond van haar werk vertrok, was de schok uitgegroeid tot een plan. Ze zou hem hiermee confronteren. Maar ze zou ervoor zorgen dat ze zijn ware aard zou vastleggen.