Ze praatte over de baby zoals mensen praten over iets waarvan ze denken dat het gedeeltelijk van hen is. Toen veranderden er kleine dingen. Maxine sliep meer. Te veel, misschien. Ze was niet kieskeurig, alleen rustig. Toen Mike haar na het werk ophaalde, voelde ze zwaarder in zijn armen, niet omdat ze was aangekomen, maar omdat ze niet tegenstribbelde. Ze kronkelde niet. Niet reikte.
“Ze is gewoon moe,” zei Eleanor luchtig. “Baby’s groeien in fasen.”Carrie knikte, opgelucht dat ze een verklaring accepteerde. Mike keek toe. Niet beschuldigend. Hij merkte het gewoon op. Hij zei tegen zichzelf dat hij er niets in moest lezen. Ze hadden deze hulp gewild. Hadden het nodig. Eleanor was familie.