In de buurt van het bloembed waar Maxine graag in groef, lagen donkere klonten in de grond. “Dat is nieuw,” zei Mike. Carrie volgde zijn blik. “Zou ze allergisch kunnen zijn?” vroeg ze. “Dat zou de koorts verklaren.” Het klonk logisch. Te logisch. Het soort verklaring dat netjes op zijn plaats valt en geen verdere vragen stelt. Mike hurkte en inspecteerde de opening. “Ik zal het repareren,” zei hij meteen.
Hij deed het dat weekend. Planken terug op hun plaats slaan. De hoek verstevigen. De stenen bij het tuinbed schrobben tot zijn handen pijn deden. Elke geslagen spijker voelde als actie. Controle. Hoop. Even werkte het. En toen veranderde er niets. Maxine’s koorts kwam woensdag weer terug. Toen kwam de thee.