“Ik blijf mezelf afvragen wat ik mis,” zei Mike die avond zachtjes, terwijl hij naast de wieg stond. “Wat is er mis met mijn kind?” Carrie gaf geen antwoord. Ze had er geen. De volgende ochtend kwam Mike vroeg aan bij Eleanor zonder van tevoren te bellen. Het rook er licht naar bloemen. Niet onaangenaam. Alleen vreemd.
Eleanor stond bij de toonbank met haar rug naar hem toe en schonk iets uit een kleine pot in een mok. Maxine zat in haar stoelverhoger, haar voeten trappelden zwakjes, haar ogen strak op de beker gericht. Mike stopte net in de deuropening. “Wat is dat?” vroeg hij. Eleanor schrok en morste bijna de vloeistof. Ze draaide zich te snel om, de mok stevig in haar hand geklemd. “Niets,” zei ze meteen.