“Gewoon warm water.” Maxine liet een geluidje horen – half jankend, half smekend – en reikte naar de beker. “Het is thee,” zei Mike botweg. Eleanors schouders verstijfden. “Ze heeft erom gevraagd.” We vroegen je het niet te doen,” antwoordde hij. Eleanors mond vormde een dunne lijn. “Ik was niet van plan haar iets te ontzeggen dat haar kalmeert,” zei ze.
“Je weigert een kind niet als het om troost vraagt.” Mike stapte dichterbij. Hij zag stukjes plantenmateriaal aan de rand van de mok kleven. Kleine bloemblaadjes. Bleke stengels. “Je weet niet wat ze binnenkrijgt,” zei hij. “Ik ken mijn tuin,” snauwde Eleanor. “Beter dan jij ooit zult weten.” Die nacht, nadat ze Maxine naar huis hadden gebracht, steeg haar koorts hoger dan ooit tevoren.