Tegen de ochtend wilde ze niet meer wakker worden. Mike vertelde zichzelf eerst dat ze gewoon diep sliep. Baby’s deden dat. Maar toen haar oogleden niet fladderden bij zijn aanraking en haar lichaam slap tegen zijn borst bleef liggen, sloeg de angst hem zo snel om het hart dat het hem zijn adem benam.
Carrie wachtte niet tot hij iets zei. Ze was al aan het bellen, haar stem kraakte toen ze de koorts beschreef, de lusteloosheid, de manier waarop hun dochter helemaal niet had gereageerd. Breng haar nu binnen, zei de verpleegster. De spoedafdeling was een waas van beweging en korte stemmen. Maxine werd bijna onmiddellijk uit Mike’s armen gehaald. Een verpleegster riep haar temperatuur op.