Mike knikte. Toen hij naar de gang stapte om te bellen, was er één gedachte die zwaar op zijn maag rustte: Als het de thee niet was, dan was het iets dichterbij. Eleanor nam op bij het derde belsignaal. “Is ze wakker?” vroeg ze meteen, met een stem vol bezorgdheid. “Ik wilde net gaan…”
“Je moet naar het ziekenhuis komen,” zei Mike. Hij verhief zijn stem niet. Dat beangstigde hem meer dan wanneer hij dat wel had gedaan. “Nu. En je moet monsters meenemen uit je tuin. Alles wat je hebt gebruikt.” Er was een pauze. Geen verwarring. Berekening.