Carrie slikte. “Mam… we hebben je gevraagd om te stoppen.” “Ik weet het,” zei Eleanor, terwijl ze zich naar haar dochter omdraaide. Haar ogen waren nu glazig. “En ik had moeten luisteren. Ik dacht echt dat het onschuldig was. Ik zou haar nooit iets gegeven hebben als ik dacht…” Ze stopte en schudde haar hoofd. De dokter stak een hand op, niet om te onderbreken, maar om het moment te vertragen.
“Misschien is het niets,” zei hij gelijkmatig. “De meeste tuinplanten zijn goedaardig en veel van dit soort gevallen blijken geen oorzaak te hebben. Maar gezien Maxine’s symptomen moeten we grondig zijn. Testen betekent niet meteen schuld.” Eleanor knikte en veegde haar ogen af. “Natuurlijk,” zei ze. “Wat je maar nodig hebt.”