Het was het soort geluid dat hem ontglipte voordat hij besefte dat hij het maakte – een scherpe ademhaling, dan nog een, zijn gezicht vouwend terwijl hij zich van het bed wegdraaide. Hij drukte zijn handen tegen zijn ogen, woedend op zichzelf, doodsbang over wat er met zijn dochter was gebeurd terwijl hij daar stond te gissen.
“Ik begrijp het niet,” zei hij schor. “We hebben alles goed gedaan. We hebben haar in de gaten gehouden. We hebben haar opgevangen. We…” Zijn stem brak. “Iets doet haar pijn.” Carrie reikte naar hem toe, maar de dokter kwam alweer in beweging.