“Ze bijt erop,” zei Mike meteen, maar aarzelde toen. “Dat heeft ze altijd gedaan. We hebben geprobeerd het te stoppen.” De woorden vertraagden toen er iets op zijn plaats klikte. “Ze doet het als ze moe is. Of zich verveelt.”
De dokter knikte eens, zijn toon veranderde – niet gealarmeerd, maar geconcentreerd. “Is ze onlangs buiten geweest? In de grond gespeeld? Een tuin?” Mike’s borstkas verstrakte. “Eleanor neemt haar elke dag mee naar buiten,” zei hij. “Ze graven. Ze laat haar helpen. Maxine vindt het geweldig.” Even sprak niemand.