Terug in het ziekenhuis haastte Eleanor zich niet naar Maxine’s bed. Ze stopte in de deuropening, bang om zelfs dat verkeerd te doen. Carrie nam haar hand en legde die voorzichtig over de deken. “Ze heeft je nodig,” zei Carrie zacht.
Maxine’s lach kwam langzaam terug. Eerst was het alleen geluid, zacht, onzeker, alsof ze aan het testen was of de wereld veilig genoeg was om weer geluid te maken. Toen werd het luider. Scherper. Tegen de tijd dat het lente werd, joeg ze achter duiven aan in het park en eiste snacks met het felle vertrouwen van een kind dat zich weer sterk voelde in haar lichaam.