Mike voelde zijn borstkas samentrekken. Het was geen wantrouwen, niet echt. Hij hield van Eleanor. Hij respecteerde haar. Maar sinds de geboorte van Maxine was de kring van mensen die hij haar toevertrouwde kleiner geworden, bijna pijnlijk klein. Hijzelf. Carrie. Dat was alles. Alle anderen, zelfs familie, voelden als een risico dat hij niet had willen nemen.
“Het is tijdelijk,” zei Carrie snel, alsof ze de aarzeling voelde voordat hij die uitsprak. “Tot we iets anders hebben bedacht.” Tijdelijk maakte het makkelijker om te knikken. Makkelijker om tegen zichzelf te zeggen dat dit niet iets opgeven was – alleen maar hulp lenen.