Eleanor begon doordeweeks op Maxine te passen in haar eigen huis. Elke ochtend pakten Mike en Carrie dezelfde kleine tas in – snacks, reservekleren, een knuffelkonijn waar Maxine niet zonder wilde slapen – en reden voor het werk naar de andere kant van de stad.
Eleanor wachtte hen altijd op bij de deur, al aangekleed, al voorbereid, haar huis rustig en ordelijk op een manier waardoor het meer aanvoelde als een schema dan als een thuis. Ze geloofde in routines. In rust. In kinderen niet “overstimuleren” met lawaai of rommel.