En toen kwam zij langs. Ze was jong, negentien, misschien twintig, en stond bij het ijzeren hek in doorweekte kleren, haar plat tegen haar gezicht, een versleten canvas rugzak over één schouder. Ze keek recht in de cameralens. Niet nerveus, niet hoopvol.
Haar naam was Wren. Gewoon Wren. Ze gaf geen achternaam. Haar groene ogen bewogen te snel, catalogiseerden de bewakers, de architectuur van de poort, de klimop langs de oostelijke muur. Ze was niet bang. Ze was iemand die alles beoordeelde voordat ze besloot of angst de juiste reactie was.