Op de vooravond van de grote dag bleef Ethan weer laat – niet uit verplichting, maar vol verwachting. Het kantoor was stil, op het verre gezoem van de servers na. Hij liep langs Brad’s lege bureau, wierp een blik op de map die daar lag en fluisterde: “Slaap lekker, Final_Brad_Approved. Morgen ga je live.”
De directiekamer met glazen wanden, chromen armaturen en een tafel die lang genoeg was om een klein parlement te ontvangen, glom onder de fluorescerende precisie. Schalen met veel te duur gebak wachtten onaangeroerd naast karaffen ethisch verantwoorde koffie. Dit was bedrijfstheater op zijn best en de show van vandaag had een heel speciale ster.