Toen de leidinggevenden vertrokken, stond Brad alleen bij het scherm, starend naar zijn eigen gepixelde gezicht onder Visionair Leiderschap. Ethan sloot zijn laptop en glipte stilletjes de kamer uit. Buiten viel de ochtendzon op de glazen wanden van de lobby, waardoor reflecties werden verstrooid. Ethan glimlachte. Gerechtigheid, dacht hij, geserveerd in mooie dia’s.
Tegen de middag hadden de geruchten zich al sneller verspreid dan welke memo dan ook. Mensen van andere verdiepingen kwamen langs in de analytische vleugel “om een nietmachine te lenen” Ze wilden de man zien die de relaties tussen klanten en koeien aan het bestuur had gepresenteerd. De bijnaam “Mr. 4000%” was nog voor de lunch geboren.