We werden detectives in onze eigen buurt, luisterend naar roddels. En al snel werd er gefluisterd. Mevrouw Holloway van hiernaast liet haar stem zakken bij het hek. “Ik zag Nora in de stad, met een veel oudere man. Zag er serieus uit.” Haar gezicht straalde blijkbaar bezorgdheid uit, maar we wisten dat haar woorden doorspekt waren met een oordeel.
De schaamte hing als rook. Elke blik van buren leek gewogen en beleefde glimlachen leken geslepen om in ons te graven. Ze verzonnen hun eigen versie van het verhaal en geen van hen was aardig. Op die momenten haatte ik Graham nog meer, omdat hij onze dochter liet brandmerken door geruchten en schaduw.