Julie stopte in de hal en liet het huis eerst spreken. De koelkast zoemde. De tv ruisde. Geen stemmen, geen voetstappen, niets dat de krassen bij de badkamer beneden of de vage vlek op de spiegel in de gang verklaarde. De stilte voelde gewoon, wat het op de een of andere manier erger maakte.
Haar blik ging naar Marcus, toen naar het bijzettafeltje dat een paar centimeter verschoof en toen weer terug naar Marcus. Als er iemand binnen was geweest, had hij er vast middenin gezeten, gedwongen om te zitten en te luisteren. De gedachte gleed onder haar ribben door en weigerde weg te gaan.