Haar nachten op de bank met één oor open, luisterend naar een telefoontje, een val, een kreun. Haar weekenden geannuleerd, vriendschappen uitgedund, het leven gereduceerd tot schema’s en pillen en “we zien wel” En waarvoor? Zodat een andere vrouw haar huis kon binnenlopen alsof het van haar was. Zodat een andere vrouw bij de router kon knielen en de camera’s kon uitschakelen met een nonchalante ruk.
Zodat Marcus plotseling kon gaan staan om te voorkomen dat ze gezien zou worden. Julia staarde naar haar computerscherm zonder een woord te lezen. Haar inbox vulde zich. Een collega vroeg terloops iets. Julia knikte op de juiste momenten, haar lippen bewogen op de automatische piloot. Van binnen was ze aan het rekenen. Als hij kan staan, al is het maar voor een seconde… Als hij zich kan opdrukken met zijn benen..