Slechte dagen als hij naar de tv staarde zonder hem te zien, met een strakke kaak en handen die de armleuningen zo stevig vastpakten dat de pezen eruit staken. Hij schreeuwde niet vaak. Dat hoefde ook niet. Zwijgen kon luider zijn dan schreeuwen als het een kamer vulde die je ooit deelde met gelach.
Julia leerde de microsignalen te lezen: de manier waarop zijn schouders zich optrokken als hij zich schrap zette voor pijn, de lichte rilling als ze zijn kuiten aanraakte, de nauwelijks aanwezige uitademing als hij dacht dat ze niet luisterde. Ze leerde de taal van andermans lichaam. Maar waar niemand haar voor waarschuwde, was de taal van haar eigen wrok.