Zijn ogen glinsterden met iets dat nu geen woede was – iets beschamends. “Niet het Kate-gedeelte. Het resultaat.” Julies keel verstrakte. “Welk resultaat?” Marcus slikte. “Ik kan staan,” zei hij rustig. “Dat is het. Ik kan niet lopen. Ik kan geen stappen zetten zonder steun. Maar ik kan een paar seconden opstaan als ik voorzichtig ben.” Julie’s gezicht vertrok van kleur. “Je… je stond,” fluisterde ze, het camerabeeld knipperend in haar hoofd.
Marcus knikte, zijn ogen vielen op zijn benen. “Nauwelijks. Het doet pijn. Het gaat langzaam. Het is geen… filmmoment.” Hij keek weer naar haar op. “Maar het is iets.” Julie’s woede wankelde, vervangen door een golf van schuldgevoel die zo zwaar was dat ze er duizelig van werd. “Je hebt het verborgen gehouden,” zei ze. Nu niet beschuldigend, maar gewoon verbijsterd. Marcus’ stem verstrakte.