Het was niet tijdens een ruzie. Er werd niet geschreeuwd. Geen tranen. Hij zette haar op een dinsdagavond aan de keukentafel en sprak alsof hij een deal aan het maken was. “Ik wil eruit,” zei hij. “Ik ben niet gemaakt voor een getrouwd leven. Ik hou er niet van om de hele tijd in de gaten gehouden te worden.”
Ze staarde hem aan. “In de gaten gehouden?” “Ik wil vrijheid,” ging hij verder. “En ik wil het bedrijf. Het huis. De auto’s. Ik heb het allemaal gebouwd.” Er knapte iets in haar. “Je hebt het gebouwd?” zei ze. “Zelf?” Hij aarzelde niet. “Ja.”