Vincent wees de poging niet af. Dat was het ergste. Hij was het ermee eens. Hij zei dat ze misschien niets hoefden te overhaasten. Misschien konden ze “zien hoe het voelde.” Alexis klampte zich aan die woorden vast als aan een levenslijn. Ze herschikte haar dagen.
Kookte diners die ze in jaren niet had gemaakt. Probeerde lichter te zijn, zachter, minder… zichzelf, op de manier die hij leek te willen. Op het werk veranderde er in ieder geval officieel niets. Op papier bleef haar rol intact. Maar de sfeer niet. Gesprekken stopten als ze kamers binnenkwam.