Hij had geen idee wat hij eigenlijk bij zich had. Haar oma stelde geen vragen toen Alexis aankwam. Ze keek één keer naar de vuilniszakken, naar Tyler’s gebalde kaak, naar Alexis’ gezicht en trok haar mee naar binnen. Alexis kwam niet verder dan de keukentafel.
Ze stortte daar in, handen over haar gezicht, snikkend op een manier die zelfs haar verbaasde. Luid. Trillend. Het soort huilen dat kwam van alles te lang bij elkaar houden. Haar oma liet het gebeuren. Ze joeg haar niet op. Ze onderbrak haar niet.