Iets scherpers sneed er vervolgens doorheen – dun, gespannen, bijna als metaal dat tegen metaal wrijft. Cooper blafte een keer. Brian bewoog niet. Waar luisterde hij eigenlijk naar? Er rolde nog een lang, gebroken geluid uit, gevolgd door datzelfde gedreun op de achtergrond.
Brian drukte zo snel op stop dat de speler over het aanrecht schoof. Er viel weer een stilte in de keuken. Hij stond daar met één hand nog steeds boven de knoppen, hij ademde harder dan zou moeten.