Cooper keek naar hem. “Het is waarschijnlijk niets,” mompelde Brian. Hij drukte op play. Eerst was er alleen een ruw laagje ruis, laag en wazig. Toen duwde er iets doorheen. Brian bevroor. Een laag geluid kwam uit de luidspreker, diep en ongelijk, niet echt een kreun en ook niet echt iets wat hij kon benoemen. Het klonk niet menselijk. Het klonk ook niet als muziek.
Het klonk verkeerd. Er kwam een langzaam, hol gebonk achteraan, ver genoeg uit elkaar om elk geluid op zichzelf te laten landen. Brian staarde naar de speler. Het geluid daalde naar beneden en steeg weer op in een lange, schrapende trek die zijn huid strak deed trekken.