“Eens kijken wie er echt voor je gezorgd heeft.” Eleanor hield haar snelheid constant bij het verlaten van Walmart en weigerde het busje het genoegen te geven haar paniek te zien. Het zat als een schaduw in haar spiegel – nooit dichtbij genoeg om haar hand te forceren, nooit ver genoeg om toeval te zijn. Rex zat stijf op de passagiersstoel, zijn oren werkend, zijn ogen op niets gericht.
Ze maakte twee snelle bochten, die Michael “zachte controles” noemde Rechtsaf bij het stoplicht. Linksaf een zijstraat in. Een lus langs een winkelcentrum. Het busje volgde elke beweging met dezelfde geduldige precisie. Toen, een kilometer voor de dierenarts, dreef het terug. Geen plotselinge afslag.