Gewoon een langzame val achter een andere auto – en toen Eleanor weer keek, was het weg. De afwezigheid voelde erger dan de achtervolging, alsof iets expres uit het zicht was verdwenen. Dr. Martinez kliniek verscheen voor ons: baksteen, vervaagde pootafdrukken, een bord te vrolijk voor oktober. Eleanor parkeerde voor één keer dichtbij. Rex sprong naar beneden en bleef aan haar poot hangen, zo stabiel als een hoeder.
Binnen keek de receptioniste op, glimlachte en bevroor toen ze de hond zag. “Oh mijn… mevrouw Wittmann?” fluisterde ze, half opstaand. Op haar naamplaatje stond Lila. Haar ogen gleden tussen Rex en Eleanor alsof ze niet kon beslissen wat echt was. “Ik heb Dr. Martinez nodig,” zei Eleanor. Kalmte was het enige wat ze nog had. “Nu.”