Lila riep al door de gang. Sarah Martinez verscheen even later, mouwen opgestroopt, haar naar achteren gebonden. Ze stopte bij het zien van Rex. “Nee,” ademde ze uit – geen ontkenning, alleen ongeloof. “Hij is het,” zei Eleanor. Sarah kwam langzaam dichterbij, haar hand uitgestoken. Rex kwispelde niet en deinsde niet terug. Hij keek gewoon naar haar, gedisciplineerd en stil.
Sarah hurkte, scheidde de vacht bij zijn oor, vond de inkeping en slikte hard. “Eleanor… waar heb je…” “Walmart,” zei Eleanor. “Parkeerplaats.” Ze dwong het volgende deel eruit. “Hij heeft een halsband. Een apparaat. Hij probeert het er steeds af te krabben.” Sarah’s gezicht verscherpte. “Kamer Twee.” De onderzoekskamer rook naar ontsmettingsmiddel en oud comfort.