Eleanor knipperde snel met haar ogen. “Het zal niet meer stil zijn,” zei ze, stem die brak. “Hij zal weer voor de deur staan. Zoals vroeger.” Sarah knikte. “Dat zal hij.” Ze lieten het zichzelf even geloven. Toen liepen ze terug naar de hal. Toen ze de hoek omgingen, viel Eleanors blik op een beweging buiten het voorraam.
Een wit busje reed langzaam en beheerst weg van de stoep, alsof het het juiste moment had afgewacht om te vertrekken. Eleanor fronste, maar de gedachte vormde zich niet helemaal. Want Sarah had de onderzoekskamer al bereikt. En was gestopt. “Nee,” ademde Sarah. Eleanor haastte zich achter haar aan naar binnen. De tafel stond er. De deken lag er. Rex was weg.