Ze staarde naar de villa en toen naar de pulserende stip op de tracker – onbeweeglijk, vergrendeld op zijn plaats. Als bewijs. Als een hefboom. Ze haalde haar telefoon tevoorschijn. “We bellen,” zei ze. “We vertellen ze dat er een hond is gestolen uit mijn kliniek terwijl hij verdoofd was, en dat we het signaal hierheen hebben gevolgd. We geven ze dit adres en verliezen die oprit niet uit het oog.”
Eleanors ogen bleven op het huis gericht. “En als ze hem weer in het busje laden voordat iemand hier is?” Sarah’s kaak verstrakte. “Dan houden we ze in de gaten en brengen we de politie in realtime op de hoogte. Zo zorgen we ervoor dat ze niet verdwijnen.” Eleanor slikte, de angst veranderde in iets scherps. “Dat betekent dat we hier zitten en toekijken hoe ze hem meenemen.”