Ze droegen Rex dieper de schuur in en schoven hem in een lege kooi alsof hij inventaris was. De deur klonk dicht. Eleanors keel verstrakte rond een geluid. Sarah raakte haar pols aan – niet doen. Toen hief een van de honden die het dichtst bij de muur stond zijn kop op en staarde recht in de opening. Het blafte. Scherp. Gealarmeerd.
De blaf activeerde de rest – gehuil, geblaf, klauwen die metaal schraapten. De hele schuur werd meteen wakker. Sarah trok Eleanor terug. Ze doken achter de struiken die tegen de fundering gedrukt stonden, lichamen plat, harten kloppend.