Binnen klonken stemmen, snel, geïrriteerd. Voetstappen. De schuurdeur kraakte open. Een van de mannen stapte naar buiten en scande de bomen. Een ander volgde, cirkelde breder, controleerde de grond alsof hij voetafdrukken verwachtte. Eleanor hield haar adem in tot haar longen brandden. Haar artritis handen trilden tegen het vuil.
De mannen pauzeerden bij de hoek. Dichtbij genoeg. Toen draaiden ze zich om, blijkbaar tevreden. Eleanor bewoog zo snel als ze kon – en op dat moment landde haar hiel op een stok. Een krak. Gevolgd door stilte.