Toen Marcus’ stem, kalm en dodelijk. “Kom naar buiten.” Sarah stond als eerste, handen zichtbaar. Eleanor dwong zichzelf rechtop naast haar. De gemaskerde man stapte naar voren. De derde man bleef bij de deur staan, het bos in de gaten houdend alsof hij al over ontsnappingsroutes nadacht.
Marcus’ ogen gleden eerst over hen heen-irritatie, toen iets kouder. “Inpakken,” zei hij tegen de andere twee, zonder zijn stem te verheffen. “Haal de vrachtwagen. Laad er zoveel mogelijk in.” Eleanors bloed werd ijskoud. “Nee-” Marcus keek haar niet aan. Dat hoefde hij ook niet. De order kwam al in beweging.