De wind verschoof achter haar. Ademhaling. Dichtbij. Haar hart sloeg over. Ze draaide zich om. Een Duitse herder stond vlak achter haar, stil, perfect in balans, oren naar voren, amberkleurige ogen gericht op de hare. Niet verwilderd. Niet verdwaald. Wachtend zoals hij getraind was om te wachten. Eleanors keel verstrakte toen details op hun plaats vielen: het zwarte zadel, de tan poten, de kleine inkeping in het rechteroor.
Haar stem klonk ijl. “Rex?” De naam hing tussen hen in. De oren van de hond gingen een fractie omhoog – herkenning, geen verwarring. Eleanors hand kwam trillend omhoog. Even kon ze zich helemaal niet bewegen, bang dat de hoop haar weer zou straffen. Rex sloot als eerste de afstand. Zijn neus drukte zachtjes in haar handpalm, warm en stevig.