“Dichterbij dan eerst. Ik denk dat ze wegglijdt. Ze wordt moe. Ik probeer het vanavond opnieuw.” De allerlaatste bladzijde was blanco, op een veeg vuil of opgedroogd bloed in de benedenhoek na. Evelyn sloeg het dagboek dicht. Ze keek langzaam op en zag dat de moederbeer haar vanaf de overkant van de open plek bekeek.
Niet vijandig, maar eerder uitgeput. Onder haar was de aarde verstoord. Vertrapt. Alsof daar ooit iemand had gestaan… en was weggejaagd. De grotere beer pufte en begon rusteloos over de boomgrens te ijsberen. De boodschap was duidelijk. Er was meer te vinden. Meer te begrijpen. En ze hadden haar hulp nodig.