Na een lange stilte zuchtte hij. “Ik ben één keer op bezoek geweest,” gaf hij toe. “Het jaar nadat we hem verloren. Ik bracht bloemen mee. Ik wilde hem zeggen dat het me speet dat ik er niet genoeg was. Maar het deed te veel pijn. Ik ben nooit meer teruggegaan.” Zijn stem kraakte lichtjes bij het laatste woord.
Ellen bestudeerde hem, op zoek naar bedrog, maar vond alleen uitputting. De man voor haar was niet de kille vreemdeling die drie jaar geleden uit een ziekenhuisgang was komen lopen. Hij zag er kleiner uit, nederig. “Je had het me kunnen vertellen,” zei ze. “Ik dacht niet dat je het wilde weten of van me wilde horen,” fluisterde hij.