Toen, zachtjes, bijna verlegen, voegde hij eraan toe: “Ik ben hertrouwd, Ellen. We verwachten een baby.” Het nieuws overviel haar. Na een korte opflakkering van warmte, kon ze alleen maar wrok oproepen. “Gefeliciteerd,” zei ze vlak. Het verklaarde de kalme afstand. Hij had een nieuw leven opgebouwd, terwijl zij doorging met het oude leven.
Toen hij wegging, stond ze bij de deur toe te kijken hoe hij de straat overstak, met zijn handen diep in zijn zakken. Voor het eerst geloofde ze hem. De geesten die bij het graf van Sam ronddwaalden, waren niet van hem. Maar de vraag knaagde aan haar. Als het David niet was, wie gaf er dan genoeg om om hem te blijven bezoeken?