Ellen kon niet stoppen met het bekijken van de beelden. Elke keer ging haar aandacht van de schaduwen naar de handen en de manier waarop ze de grond glad veegden, het speelgoed netjes neerlegden en pauzeerden alsof ze iets fluisterden. De bewegingen waren zorgvuldig en precies. Wie het ook waren, ze leken het graf met tederheid te benaderen.
Ze merkte dat ze die gebaren uit haar hoofd leerde en zette de video een paar keer op pauze. Het kon iemand zijn die veel om haar gaf. Maar dat besef beangstigde haar eerder dan dat het haar troostte. Waarom leek deze vreemdeling zachter te rouwen dan zij dat kon? En waarom voelde het, op de een of andere manier, als liefde?