Ze slikte en keek naar het graf. “Een maand later verliet ik de verpleging. Ik ging in therapie. Iedereen zei dat het niet mijn schuld was, maar ik kon ze niet geloven. Zijn gezicht is me bijgebleven, de manier waarop hij die laatste ochtend lachte. Ik heb jarenlang een van zijn speeltjes naast mijn bed gehouden.”
“Toen ik me eindelijk sterk genoeg voelde, kwam ik hierheen. Ik wilde gewoon fatsoenlijk afscheid nemen, om hem te bedanken dat hij me geholpen had om weer rust te vinden.” Ze keek Ellen betraand en oprecht aan. “Het was nooit mijn bedoeling om je bang te maken. Ik dacht dat ik onzichtbaar was, dat niemand op mijn bezoekjes zou letten.”