Laura twijfelde nooit aan die regeling en vroeg nooit om geruststelling. Het voelde onnodig, bijna beledigend, om te formaliseren wat al bestond. Ze geloofde dat liefde bepaalde dingen vanzelfsprekend maakte. Het idee om een contract nodig te hebben was nooit bij haar opgekomen.
Ze hadden zichzelf altijd als een team gezien. Verschillende sterktes, gedeelde richting. Zij had bijgedragen aan het onderhoud van het huis. Ze stonden zij aan zij tegenover problemen, niet alleen. Maar dat geloof wankelde nu. Ze kon zich niet langer vastklampen aan de herinnering van hun partnerschap en doen alsof ze dit nog steeds samen aan konden.