Ze herinnerde zich een andere avond van weken eerder. Hij was laat thuisgekomen, afgeleid, de telefoon nog in zijn hand. Toen ze naar het avondeten vroeg, mompelde hij een verontschuldiging en stapte de slaapkamer in, sloot de deur achter zich, zijn stem al zakkend voordat het gesprek was verbonden.
Het was niet haar bedoeling geweest om te luisteren, maar de muren waren dun. Ze hoorde iemand tegen hem praten. Toen zijn antwoord, gespannen. “Ze mag het nog niet weten,” zei hij zachtjes. De zin nestelde zich in haar borstkas, zwaar van implicatie, iets bezegelend wat ze niet had willen geloven, maar niet kon verwerpen.