Ze bestudeerde de post langzaam, hopend dat ze het verkeerd begrepen had. Elke regel was zorgvuldig, formeel, ontdaan van aarzelingen. Data en getallen staarden terug. Niets suggereerde onzekerheid of pauze. De taal voelde precies, professioneel en definitief, alsof de beslissing al was goedgekeurd, zonder ruimte voor discussie.
Haar borstkas verkrampte toen de beelden binnenkwamen: een andere vrouw, een ander leven, een beslissing die al genomen was. Ze stelde zich kamers voor waar ze nooit was binnengekomen, ochtenden die ze nooit zou delen. De gedachte arriveerde volledig gevormd, beangstigend in zijn zekerheid, maar toch voelde het instinctief, bijna redelijk, zich vestigend in haar gedachten zonder weerstand of waarschuwing.